Fotograferen

Wanneer ik de Bengals of hun kittens bezig zie,

wil ik foto’s maken. Dat is een behoorlijke klus. Ik ben geen fotograaf dus de foto’s die mooi zijn en scherp zijn foto’s van slapende Bengals:) Zodra ze actief zijn, ontstaan problemen, die ik oplos door gewoon tientallen foto’s te maken. Een cd kaart vol! Wanneer ik ze overzet op de PC, blijkt dat maar een handvol foto’s scherp zijn.

Jazzy doezelt wat in een krabpaal bij het raam. Wanneer ze een vogeltje hoort, is ze wakker. Ze is geïnteresseerd in het vogeltje dat dicht bij er raam aan een pinda slinger hangt. Doordat ze gefocust is op het vogeltje, slaag ik erin een mooie foto te maken.

De eerste horde, de beweeglijkheid van mijn fotomodellen.

Kittens zijn natuurlijk fotomodellen bij uitstek en ik heb honderden foto’s gemaakt, wanneer ik ze overzet, blijft ongeveer 25% over. Maar dat is zeker de moeite waard.Ik probeer foto’s te maken wanneer de kittens net wakker zijn geworden. ’s Morgens vroeg niet, want dan is er vaak te weinig licht, bovendien is het dan tijd om te knuffelen.

Ik heb een beperkte mogelijk om een foto te bewerken,

ik kan een foto alleen kleiner maken. Hierdoor hoef ik niet zo op de compositie te letten. Dat lukt me toch niet omdat scherpstellen al  moeilijk genoeg is.

Een ander probleem dat mijn modellen veroorzaken is hun prachtige zijdezachte velletje met een heel hoog knuffelgehalte. Vooral Seal Lynx kittens zijn moeilijk te fotograferen, hun prachtige witte vachtje veroorzaakt problemen. Heel vaak veranderen ze op foto’s in witte vlekken.Scherp zonlicht is taboe, net als een flits. Fotograferen in de schemering is helemaal geen optie. Het is dus een kwestie van gissen en missen.

Een Seal Mink poesje is wat beter te fotograferen,

omdat het patroon van haar vacht al behoorlijk wat contrast heeft.

 

 

Waarom die vragende blik?

Ik moet op de een of andere manier de aandacht van de kittens trekken en dat doe ik door gekke geluiden te maken, te fluiten, te zingen of met een speelhengel te zwaaien. Dat lukt vaak uitstekend, totdat ze er genoeg van hebben en ze dat gekke mens negeren:) Bengalen hebben, ook als ze nog kittens zijn, snel hun oordeel gevormd en handelen daar dan ook naar.

De beste oplossing voor mij is:

blijven  fotograferen, oefening baart kunst.  Hoe kan ik mijn lievelingen dan vereeuwigen? Gewoon door video’s te maken. Natuurlijk mislukken die soms ook, want dan heb letterlijk een flitsend filmpje, omdat de Bengals high speed weg rennen. Bengals houden de regie van hun optredens graag in eigen hand, tegen de tijd dat ik mijn camera heb, om een leuk moment vast te leggen, rennen ze weg. De oplossing is ook weer simpel: veel filmen:)

Op You tube kun je mijn videootjes bekijken

en misschien ” liken” .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *